Wydział Elektryczny Politechniki Gdańskiej

Dekretem Rady Ministrów z dnia 24 maja 1945 r. poniemiecka uczelnia została przekształcona w polską państwową szkołę akademicką – Politechnikę Gdańską. W strukturze Politechniki wydzielono cztery wydziały: Wydział Inżynierii Lądowej, Wydział Mechaniczno-Elektryczny, Wydział Budowy Okrętów i Wydział Chemiczny. Wkrótce powołano jeszcze Wydział Architektury. Nauka w murach Politechniki Gdańskiej rozpoczęła się w dniu 22 października 1945 r. Decyzją rektora uczelni rekrutację na Wydział Mechaniczny i Elektryczny rozdzielono, dzięki czemu wydziały te od początku istnienia działały samodzielnie. 

Organizatorem i pierwszym dziekanem Wydziału Elektrycznego był prof. inż. Kazimierz Kopecki. Oprócz niego kadrę Wydziału stanowili: prof. dr inż. Leon Staniewicz, prof. inż. Łukasz Dorosz, prof. dr inż. Paweł Szulkin, prof. dr inż. Ignacy Malecki, prof. inż. Stanisław Trzetrzewiński, inż. Jan Piasecki, inż. Mieczysław Rodkiewicz, inż. Józef Lenkowski.

W pierwszym roku nauki na Wydziale Elektrycznym studiowało ok. 250 studentów, w tym ok. 220 osób na pierwszym roku, ok. 20 osób na drugim oraz 11 osób na trzecim i czwartym roku (przeważnie byli to studenci przedwojennych uczelni i kursów w obozach jenieckich). Pierwszy egzamin dyplomowy został przeprowadzony w dniach 6 i 7 września 1946 roku, a przystąpili do niego m.in. Stefan Roszczyk i Tadeusz Lipski, późniejsi profesorowie Wydziału.

W początkowym okresie po utworzeniu Wydziału Elektrycznego, w jego ramach funkcjonowały następujące katedry: 

  1. Katedra Fizyki I
  2. Katedra Elektrotechniki Teoretycznej
  3. Katedra Podstaw Elektrotechniki
  4. Katedra Miernictwa Elektrycznego i Pomiarów Maszyn
  5. Katedra Urządzeń Elektrycznych, Sieci i Gospodarki Elektrycznej
  6. Katedra Wysokich Napięć
  7. Katedra Maszyn Elektrycznych i Napędu Elektrycznego
  8. Katedra Trakcji Elektrycznej
  9. Katedra Teletechniki
  10. Katedra Radiotechniki
  11. Katedra Elektrotechniki Stosowanej i Akustyki. 

Struktura Wydziału Elektrycznego zmieniała się kilkukrotnie. W 1949 roku została utworzona Katedra Części Maszyn Elektrycznych, a w 1952 roku Katedra Podstaw Marksizmu-Leninizmu. Również w 1952 roku do Wydziału włączono Katedrę Elektryfikacji Gospodarki Rolnej, a wydzielono z niego nowy Wydział Łączności (obecnie Wydział Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki). 

W 1969 roku Wydział Elektryczny zmienił strukturę organizacyjną na bazie katedr na strukturę utworzoną z trzech instytutów: Instytutu Wysokich Napięć i Aparatów Elektrycznych, Instytutu Elektrotechniki Morskiej i Przemysłowej oraz Instytutu Elektroenergetyki i Automatyki, w ramach których działało 9 zakładów naukowych. Do organizacji Wydziału na bazie katedr powrócono w 1991 roku.

W 1996 roku, po uruchomieniu nowego kierunku kształcenia Automatyka i Robotyka, Wydział Elektryczny zmienił nazwę na Wydział Elektrotechniki i Automatyki.