Elektrotechnisches Institut w ramach Technische Hochschule zu Danzig 

Decyzja o utworzeniu w Gdańsku wyższej uczelni technicznej zapadła pod koniec XIX wieku. Generalnym projektantem budynków Königliche Technische Hochschule zu Danzig został Albert Carsten, a pierwsza uroczysta inauguracja roku akademickiego w murach nowej uczelni odbyła się w dniu 6 października 1904 roku.

Od samego początku uruchomienia Królewskiej Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku istniał w jej składzie Wydział Maszynoznawstwa i Elektrotechniki (niem. Abteilung für Maschinen-Ingenieurwesen und Elektrotechnik), funkcjonujący w nowo wybudowanym budynku Instytutu Elektrotechnicznego (niem. Elektrotechnisches Institut) o powierzchni ok. 1800 m2. Koszt budowy i wyposażenia Instytutu wyniósł ponad pół miliona marek niemieckich.

Po I wojnie światowej uczelnia została przejęta przez Senat Wolnego Miasta Gdańska i zmieniła nazwę na Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig. W ramach jej reorganizacji w 1922 roku utworzono trzy wydziały – wśród nich Wydział III Techniki Maszyn, Techniki Okrętowej i Elektrotechniki (niem. Fakultät III für Maschinen-, Schiffs- und Elektrotechnik). W roku akademickim 1926/1927 nazwa wydziału została zmieniona na Wydział III Budowy Maszyn, Elektrotechniki oraz Techniki Okrętowej i Lotniczej (niem. Fakultät III für Maschinenbau, Elektrotechnik, Schiffs- und Flugtechnik), by w roku akademickim 1938/1939 ulec kolejnemu przemianowaniu na Wydział III Maszynoznawstwa (niem. Fakultät III für Maschinwesen). W całym tym okresie wydział dzielił się na trzy oddziały, jednym z których był Oddział Elektrotechniki (niem. Abteilung für Elektrotechnik).

Program studiów w okresie międzywojennym był wzorowany na programach kształcenia uczelni niemieckich. W trakcie pierwszych czterech semestrów na Oddziale Elektrotechniki studenci zdobywali wykształcenie w zakresie nauk podstawowych. Po tzw. egzaminie półdyplomowym można było przez kolejne cztery semestry kontynuować studia specjalistyczne na wybranym kierunku: silnoprądowym (niem. Fachrichtung Starkstromtechnik) lub słaboprądowym (niem. Fachrichtung Schwachstromtechnik). Studia kończyły się tzw. głównym egzaminem dyplomowym.

Edmund Romer – późniejszy profesor Politechniki Śląskiej – tak pisał w swoich wspomnieniach o egzaminach zdawanych na Technische Hochschule zu Danzig (THD): „Nadszedł następny, czwarty już semestr w Gdańsku, po którym po raz pierwszy zgłosiłem się do egzaminu. Odmiennie niż na uczelniach polskich, w THD zdawało się, zgodnie z zasadami stosowanymi w większości uczelni niemieckich, tylko cztery razy w czasie studiów, a mianowicie: częściowy półdyplom (niem. Diplom-Teil-Vorprüfung), półdyplom (niem. Diplom-Vorprüfung), częściowy dyplom (niem. Diplom-Teil-Prüfung) i wreszcie główny dyplom (niem. Diplom-Hauptprüfung). Postanowiłem zgłosić się z wszystkich podstawowych przedmiotów pierwszych czterech semestrów (przede wszystkim matematyka, fizyka, elektrotechnika, mechanika i inne drobniejsze, razem 8 przedmiotów). Oznaczało to twarde kucie przez całe letnie wakacje (...)”1

Uczelnia działała do 1944 roku, kiedy to urządzono w jej budynkach szpital wojskowy. W marcu 1945 roku Gmach Główny uczelni został zniszczony w wyniku pożaru spowodowanego podpaleniem przez żołnierzy radzieckich. Budynek Instytutu Elektrotechnicznego nie został uszkodzony w trakcie działań wojennych.


  1. Jerzy Frączek: Profesor Edmund Romer (1904-1988), absolwent politechniki w Gdańsku z 1927 r. Pismo PG, nr 9/2004, s. 38-40 (http://cdn.pg.edu.pl/documents/1152961/1174056/cz3.pdf)